Short Story Fallen Angel

            “เด็กน้อย...เหตุใดเจ้าจึงทำเช่นนี้”บุคคลเบื้องหน้าข้าถาม หาได้คุกคามหรือโกรธแค้น แต่ข้ากลับรู้สึกว่าทุกอย่างในห้องใหญ่นี้ช่างน่าสะพรึงนัก...

            “จงตอบข้ามาด้วยความสัตย์จริง เด็กน้อย เหตุใดเจ้าจึงได้สังหารชาววงศ์วานเดียวกัน เหตุใดเจ้าจึงได้ทำลายสิ้นซึ่งชีวิตอันแสนล้ำค่านี้...”เขาถามข้าด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน แต่กลับแฝงด้วยความน่าหวาดหวั่นจนข้ามิอาจทนไหว

            “หยุดร้องไห้เสียแล้วกล่าวให้ข้าฟัง เด็กน้อยเอ้ย สิ่งที่เจ้าได้ลงมือในครานี้ตรงข้ามกับที่ข้าสอนสั่งเจ้ามาตลอด เหตุใดเจ้าจึงได้กระทำเล่า”เสียงทุ้มนุ่มยังดังต่อไป ข้าพยายามตอบโต้แต่ด้วยความหวาดกลัว ข้าก็ไม่สามารถกล่าวสิ่งใดได้

            “พระบิดร ข้า...ข้า ฮึก”แม้พยายามกล่าวสักแค่ไหนแต่ข้าก็มิอาจปลดเปลื้องยังบาปที่ข้าไม่ได้เป็นผู้กระทำนี้ออกไป

            แน่นอนว่าข้าไม่สามารถ เมื่อทุกอย่างเบื้องหน้าเขาฟ้องทุกสิ่ง

            “เจ้าคือบุคคลที่สำคัญกับโลกนี้เป็นที่สุด ข้ามิอาจสังหารเจ้าลงได้ สิ่งที่ข้าจะทำคือ...”ข้าเงยหน้าขึ้นมองผู้อยู่เบื้องหน้าข้า แสงสะท้อนมาจากด้านหลังส่งผลให้ข้าไม่อาจคาดเดาถึงอารมณ์ของผู้กล่าวได้

            “อิกนีส เจ้าถูกเนรเทศไปยังบาดาล นี่คือคำตัดสินสุดท้ายจากข้า”เขาพูดอย่างเฉียบขาดก่อนที่คณะเจ็ดเทวาจะก้าวเข้ามาแล้วดึงข้าเพื่อออกไปจากห้อง

            “ฮึก ได้โปรด...ได้โปรดเถอะ ฮึก พระบิดร ข้ามิบังอาจขัดคำสอนท่าน ข้ามิได้...ข้า ฮึก พระบิดร พระบิดร”ข้า...โดนเนรเทศ

            เนรเทศ...

            ไม่มีวันอีกแล้วที่จะได้พบปะกับเหล่าสหาย…

            ไม่มีวันอีกแล้วที่ข้าจะได้ก้าวเข้ามาในห้องนี้...

            ไม่มีวันอีกแล้วที่ข้าจะได้เห็นเขาอีกครั้งหนึ่ง...

            ข้าถูกนำตัวมายังแท่นพิธีการที่จัตุรัสแห่งแสง ถูกจับให้คุกเข่าลงยังพื้นไม้ แท้จริงแล้วสำหรับข้าคณะ7เทวาก็มิต่างไปจากเทวดาทั่วไป แต่ที่ข้าไม่ขัดขืนคงเป็นเพราะว่านี่เป็นคำตัดสินจากเขา...

            ผู้นำแห่งคณะ7เทวาก้าวขึ้นมาเบื้องหน้าข้า ก่อนจะเริ่มเอ่ยแถลงพิธีการที่ถูกจัดขึ้นอย่างกะทันหันนี้

            เหล่าเทพจำนวนมหาศาลเริ่มมุงดูแล้ววิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ มีหลายบุคคลที่ข้าคุ้นเคย พวกเขาเหล่านั้นมองข้าอย่างตะลึง คงคิดไม่ถึงว่าข้า ผู้เป็นรองเพียงพระบิดรแห่งสรรพสิ่งจะสังหารเหล่าทวยเทพที่เป็นวงศ์วานเดียวกัน

            เมื่อผู้นำ7เทวากล่าวจบผู้ประกอบพิธีการก็ย่างขึ้นมาบนแท่น แต่ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไรก็มีคนกลุ่มหนึ่งพุ่งตรงมาที่แท่นพิธีจากรอบด้าน ล้อมข้าไว้ ทำลายเวทย์กักขังอย่างรวดเร็วแล้วรีบพยุงข้าขึ้น

            “อิกนีส ไม่ใช่ผู้กระทำผิด ในยามที่เกิดเหตุพวกข้ายังอยู่กับเขา!”ชายหนุ่มผมดำเบื้องหน้าข้ากล่าวขึ้นด้วยเสียงอันดัง เขาคือหนึ่งในเพื่อนๆของข้าซึ่งข้าสนิทที่สุด

            “เลค เจ้าปกป้องผู้กระทำผิดหากเช่นนั้นแล้วเจ้าจักได้รับโทษทัณฑ์เดียวกัน นี้คือสิ่งที่องค์มหาเทพตัดสินแล้ว!”หนึ่งในคณะ7เทวาตะโกนก้องก่อนจะนำกองทหารเข้าโจมตีเหล่าผู้บุกรุก

            เบื้องหน้าข้านี้คือการต่อสู้ซึ่งอาจเรียกได้ว่าสงคราม

            ดาบเล่มยาวถูกฟันลงผ่านสะพายแล่ง ลึกเสียจนอาจสังหารได้ยังเทพองค์นั้น

            หอกสีเงินแทงทะลุหัวใจของเทพผมทอง ดับดิ้นยังสายธารชีวิต

            หากข้าถูกเนรเทศเนื่องจากข้าได้ทำลายชีวิตของวงศ์วาน แล้วการต่อสู้นี้เล่า

            ระหว่างสงคราม ข้าผู้เป็นต้นเหตุกลับมิอาจทำสิ่งใดเลย

            เงาใหญ่ทาบทับหน้าข้า ผมสีขาวของเขาปลิวไสวล้อกับสายลม มือใหญ่เอื้อมมาสัมผัสยังใบหน้าของข้า ก่อนที่เขาจะร่ายเวทย์มนตร์ออกมา

            ความร้อนและอึดอัดเพิ่มขึ้นอย่างมากมาย ทรมานกว่าสิ่งใดที่ข้าเคยเจอ ปีกทั้ง6ของข้าสะบัดกางออก ก่อนที่แรงดันทุกอย่างในร่างของข้าจะระเบิดออกมา

            หยาดเลือดสีเงินปนทองของเทพชั้นสูงไหลรินตามผิวหนัง ปีกสีขาวของข้าถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี กลายเป็นเพียงเศษขนนกที่ยังหลงเหลือ

            เสียงกรีดร้องของข้าดึงทุกความสนใจในสนามรบ ดวงตาคู่แล้วคู่เล่าจับจ้องยังชายที่ยืนหันหลังให้ข้าอยู่ เสียงทุ้มนั้นร่ายมนตร์ต่ออีกแค่ประโยคเดียวก่อนที่หลุมสีดำสนิทที่ให้ความรู้สึกน่าสะอิดสะเอียนจะเปิดออก มีเพียงบางคนเท่านั้นที่ร่วงหล่น แต่เทพบางองค์กลับยืนมองอย่างยินดี

            เช่นเดียวกับพวกแรก ข้าจมลงในหลุมอันมืดมิดอย่างช้าๆ เนตรของข้าไม่สามารถละไปจากเงาร่างสูงที่ข้าจะไม่มีโอกาสได้เห็นอีกแล้ว ดวงตาสีฟ้าทอดมองข้าอย่างอ่อนโยนระคนเอ็นดูเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

            นั้นคือสิ่งสุดท้ายที่ข้าจำได้ก่อนที่ข้า...

            จะร่วงหล่น...

            ลงไปยังรัตติกาลอันเป็นนิรันดร์...

END