The Key View my profile

AFAL::Quest 1-1

posted on 19 May 2014 23:30 by the-key directory Fiction, Lifestyle
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

                นั่นสินะ... แรงบันดาลใจ

                ผมเกิดจากครอบครัวธรรมดาๆ โตขึ้นมาอย่างโคตรจะธรรมดา และก็คงจะมีชีวิตธรรมด๊า ธรรมดาไปจนตายถ้าไม่เกิดเหตุการณ์’นั่น’ขึ้นซะก่อน

                กิ๊ก! เสียงแก้วใสดึงผมให้หลุดจากภวังค์ สายตากวาดมองภาชนะตรงหน้า

                อา...นี้ผมเผลอไปปัดแก้วจนแทบตกเลยเหรอเนี่ย ได้แต่ถอนใจแล้วย้อนคิดถึงคำพูดของอาจารย์เมื่อไม่นานมานี้

เพ่งจิตของท่านไปยังน้ำในแก้ว
ประสานใจของท่านกับสายน้ำ
และบังคับให้มันเคลื่อนไหวตามใจนึก

                แหม่ พูดเหมือนง่ายเลยนะครับ

                ผมหรี่ตาเล็กน้อย ถือแก้วไว้ในมือก่อนจะวาดภาพสายน้ำที่เคลื่อนไหวตามใจนึกตามที่เห็นจากการสาธิตของอาจารย์

                3วินาทีผ่านไป

                5วินาทีผ่านไป

                10วินาทีผ่านไป...

                ทำไมกันเล่า!! ผมผุดลุกขึ้นอย่างอารมณ์เสียแล้วค่อยนึกได้ว่าในมือมีแก้วอันบอบบางอยู่ด้วย ก็นะ แตกไปไม่รู้ว่าจะได้แก้วที่สองรึเปล่าเนี่ยสิ หรือจะปรับตกเลย...?

                ผมสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป พยายามตั้งสมาธิกับน้ำในแก้ว

พยายามไปเดี๋ยวก็ได้เองแหล่ะน่า 

ไม่มีอะไรที่คนเราทำไม่ได้หรอก 

                เสียงที่ผมเคยเชื่อมั่นดังขึ้นมาในหัว เสียงที่เคยเป็นกำลังใจให้ผมตลอดมา เสียง...ที่สอนให้ผมรู้เรื่องต่างๆมากมาย

                แต่สิ่งหนึ่งที่ต่างออกไปในครั้งนี้คือ ผมไม่อาจเชื่อในเสียงนั้นได้อีกแล้ว ณ ที่ตรงนี้มีผมแค่คนเดียว คนที่ผมเชื่อมั่นและยึดถือได้มีแค่ตัวเองเท่านั้น

                กัดริมฝีปากตัวเองนิดๆ ก่อนจะยื่นมือไปเหนือแก้วน้ำใส

                อาจารย์บอกว่าให้ใช้พลังจากผลึกสินะ...

                ผมหลับตาลงอย่างเชื่องช้า จินตนาการถึงภาพแสงสีฟ้าที่โอบล้อมน้ำใส ปรับเปลี่ยนรูปร่างดั่งใจคิด ก่อนจะรู้สึกถึงแสงบางอย่างที่ลอดเปลือกตาบางเข้ามา

                ผมลืมตาขึ้น มองแสงอ่อนๆที่เปล่งจากกำไล รีบสังเกตยังน้ำในแก้ว จ้องมองเผื่อมีการเคลื่อนไหวแม้สักนิด แต่ผมก็ได้แต่ผิดหวังเมื่อเห็นว่ามันไม่กระดิกแม้แต่มิล’เดียว

                ทำไมกันล่ะ

                ทำไมกัน...

                หรือว่าผมมีความตั้งใจไม่พอเหรอ

                ผมไม่มีสมาธิเหรอ

                หรือมีอะไรที่ผิดไป...

                ได้แต่ครุ่นคิดกับตัวเองระหว่างเหม่อมองแก้วน้ำเบื้องหน้า

                ไม่หรอก ไม่มีอะไรที่ผิดไป...

                นอกจากตัวผมเอง

                ผมจะมาหยุดอยู่ตรงนี้ไม่ได้! ผมต้องก้าวต่อไป ในเมื่อตอนนี้ผมไม่อาจเชื่อและถือมั่นในใครได้อีกแล้ว... ดังนั้นผมจะหยุดตรงนี้ไม่ได้!!

                น้ำใสสะอาดที่อยู่ในแก้วแทบจะโปร่งสี สะท้อนภาพอีกฝากของแก้วมาได้อย่างครบถ้วนแต่กลับผิดเพี้ยนไปหมด เรียกว่าผิดเพี้ยนแต่ก็เป็นแค่การบิดเบือนไป...

                ดวงตาของผมจับจ้องยังแก้วใสแต่ในหัวกลับคิดสาระตะมากมายจนลืมสังเกตการณ์เปลี่ยนแปลงเล็กๆกับสิ่งแวดล้อม ผลึกสีน้ำเงินลึกเปล่งแสงขึ้นอย่างบางเบาในขณะที่อุณหภูมิห้องลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว

                น้ำค่อยๆเทรวมไปยังด้านหนึ่งเหมือนกับว่าแก้วถูกเอียงในขณะที่มันยังคงอยู่บนโต๊ะเช่นเดิม

                ด้วยความตกใจ ผมรีบถลาเข้าไปใกล้ น้ำในแก้วเทไปมาอย่างรุนแรงและไม่มีท่าทีว่าจะหยุดก่อนจะรวมตัวขึ้นเป็นรูปทรงประหลาด

 

 

 

                ทำได้แล้ว...

                ทำได้แล้ว!!!

                ผมนึกดีใจอยู่ได้ไม่กี่วินาทีก่อนที่น้ำเหล่านั้นจะกระแทกกลับลงไปในแก้วอย่างรุนแรง

                กิ๊ก!

                เพล้ง!!!

                โอเคครับ ไม่ต้องเดา เสียงที่คุณได้ยินเมื่อครู่น่ะ คือแก้วที่แตกออกเป็นเสี่ยงๆยังไงล่ะ

                เศษแก้วชิ้นละเอียดบางชิ้นก็พุ่งจากจุดต้นแรงออกมาไกลจนผมเองก็แทบหลบไม่พ้น นี่มันอะไรกัน... อาจารย์ไม่เห็นบอกเลยนี่ว่าจะเกิดปฏิกิริยาน่าสยองขวัญแบบนี้ด้วยน่ะ

                ระหว่างที่ยังเสียวไม่หายผมก็รู้สึกได้ถึงความเหลวอุ่นที่อาบบริเวณแขนซ้ายเล็กน้อย

                ก้มลงมองและพบว่า... ท่าทางผมจะถูกเสษแก้วเมื่อกี้บาดซะแล้วสิ

                เลือดสีเข้มหยดลงบนพื้นก่อนจะไหลรวมกับหยดน้ำมากมายที่กระจายอยู่อย่างผิดธรรมชาติ กลั่นตัวเป็นหยดน้ำ ลอยขึ้นมาจากพื้น

                อา... ผมควรจะทำยังไงดีล่ะ

                ผมถอนหายใจเล็กๆก่อนจะจิ้มหยดน้ำผสมเลือดนั่นนิดหน่อย และโดยไม่คาดคิด...

                มันกลับคืนสภาพเก่า... บนตัวผม!!!

                แง้~

                ผมก้มลงมองเสื้อเปียกรวมถึงเป็นด่างสีแดงเข้มดวงๆอย่างเสียใจ หวังว่าผมจะไม่ถูกหักคะแนนที่ทำลายทรัพย์สินของสถาบันนะครับ...

 

 

 

 

 

 

แถมๆ

 

 
 
 
 
สวัสดี(อะเกน)ค่ะ
วันนี้มาแปะเควสของลูกชายคนเล็ก //ลูบหัว
ตอนแรกกะจะวาดคอมมิค
แต่เม้าส์ปากกาก็ช่างดีเหลือหลายค่ะ
เลยออกมาเป็นฟิคอย่างที่เห็น
ยังไงก็ฝากตัวลูกชายคนนี้ด้วยนะคะ ;> 

Comment

Comment:

Tweet