O: ฮะ อะไรนะครับ แจกช็อกโกแลต?

                ช่ายยยยย เนื่องในอีเวนท์วันวาเลนไทน์ไงล่ะ (แสยะยิ้ม)

O: ไม่จริงน่า เรื่องอะไรที่ต้องเอาช็อกโกแลตไปให้คนอื่นด้วย เก็บไว้กินเองซิถูก เดี๋ยวนี้ของมันแพง มี๊ไม่รู้เรอะหา!

                รู้จิ ถึงเข้าร่วมไงล่ะ หุหุ

O: บ้าไปแหล่ววว~ มี๊ง่า...

                เอาล่ะค่ะ เนื่องด้วยเหตุนี้ไอ้คุณเกรย์ เลยถูกมี้เด้งออกไปซื้อช็อกโกแลตมาสำหรับแจกเพื่อเข้าร่วม Valentine Event Chocolate Hunt ค่ะ และด้วยความสามารถพิเศษส่วนตัวของคุณท่านเขา เลยไปจิ๊ก (ขอหน้าด้านๆ) มาจากพี่ชายเป็นที่เรียบร้อยค่ะ แต่มันก็ยังไม่หยุดบ่นซะที...

O: เนื่องด้วยบทสนทนาของกระผมนายโอนิกซ์ เกรย์สุดหล่อ กับคุณแม่ มี๊คีย์ที่เริ่มกลายเป็นคนแก่ขี้บ่นเรื่องมากเข้าไปทุกที (แกว่าใครหะ- -*) บทสรุปก็คือผมต้องระเห็จไปที่แอนลิงค์ครับ เพราะที่เวนเลสไม่มีร้านช็อกโกแลตไงล่ะ…

------------------------------------------------------

                วันนี้ฝนก็ตกเหมือนเคย ผมตื่นมาที่ไหนซักที่ในเวนเลส

                ผมค่อยๆใส่เสื้อผ้า แต่งตัวให้พอดูได้หน่อย กล่าวขอบคุณบ้านหลังนี้ที่เป็นที่พักพิงให้ผม อย่างน้อยก็ช่วงเวลาหนึ่ง ก่อนจะเดินทางไปยังแอนลิงก์เมืองหลักของรัฐแห่งนี้...

                ผมก็มาถึงจัดมุ่งหมายในเวลา...เอ...นาฬิกา...อ้อ สิบเอ็ดโมงเช้าครับ

                มาก่อนเวลานัดแฮะ ว่าแล้วผมก็มองไปรอบตัว สัมผัสอากาศค่อนข้างหนาวที่ชวนให้รู้สึกดี แหม๊~ ผมล่ะชอบอากาศหนาวจริงๆเลย ยิ่งหนาวยิ่งดี แต่ว่าสิ่งที่ผมค่อยไม่ชอบ อืม ไม่ถึงกับไม่ชอบหรอกครับ แค่รู้สึกไม่ค่อยดีด้วยอย่างหนึ่งก็คือ หิมะครับ

                มันเย็น หนาวเลยด้วย แต่เป็นความหนาวที่ผมไม่ชอบซะเลยซิ

                คุณว่ามั้ยครับว่าลูกครึ่งชาวตะวันออกแบบผมน่ะ ไม่ค่อยจะถูกกับความเย็นของหิมะเลยซิ ถ้าเทียบว่าที่นั่นเป็นตู้เย็น ที่นี่คงจะเป็นเครื่องปรับอากาศละมั้งครับ เออ เข้าใจที่ผมจะสื่อบ้างมั้ย?

                ถึงผมจะไม่เคยอยู่ที่นั่นในหน้าหนาวก็เถอะ แต่ว่าพี่เล่าในผมฟังว่าจะมีช่วงที่หิมะตกอยู่ประมาณเดือนกว่าๆ แต่หลังจากนั้นที่หิมะเริ่มละลาย น้ำก็จะหยดลงบนใบไม้หรือใบหญ้าที่พึ่งขึ้นใหม่ๆ รวมถึงดอกไม้ท้องถิ่นของที่นั้นก็จะค่อยๆบานออกในฤดูใบไม้ผลิด้วยล่ะครับ

                แต่ว่าฤดูหนาวในยุโรปนี่ค่อนข้างยาวนะครับ ถึงผมจะเคยอาศัยแค่ในตอนกลางก็ตาม แต่หน้าหนาวเวลาหิมะตกมันยาวและเป็นอะไรที่น่ารำคาญมากๆเลยแหล่ะครับ

                พระอาทิตย์จะตกช้ามาก จะนอนๆอยู่แล้วยังมีแสงแทงลูกตาอยู่เลย ตอนหิมะตกแย่สุดๆ เพราะหิมะจะสะท้อนแสงอาทิตย์เข้ามาเต็มๆเลยล่ะครับ อย่างว่าแหล่ะนะ ถ้าใครไม่ใส่แว่นกันแสงนี่มีสิทธิ์ตาบอดเอาได้ง่ายๆเลยล่ะนะ และด้วยความที่ฤดูหนาวยาว ต้นไม้ ต้นหญ้าเลยเหี่ยวแห้งหมดเวลาที่ถูกหิมะปกคลุม กว่าจะถึงฤดูใบไม้ผลิทุกอย่างก็กลายเป็นสีน้ำตาลหมดแล้วละครับ

                สิ่งที่ผมคิดว่าดีที่สุดในหน้าหนาวในยุโรปเหรอครับ...หึหึ

                แน่นอนอยู่แล้วว่าต้องเป็น...

                วันเกิดของผมไง!!!

                ผมเปล่าหลงตัวเองนะ แต่ว่ามันเป็นความจริงว่าผมคือเทพบุตรสุดหล่อที่ไม่เป็นที่ต้องการบนสวรรค์เลยถูกถีบส่งมาเกิดในวันที่27 ธันวาคมไงล่ะ เอ่อ ไม่ต้องมองผมอย่างนั้นก็ได้ครับ ฮุฮุ

                “เฮ้ย ไอ้หนูมาเดินขวางทางพวกชั้นทำไม หา!”เสียงแหบฟังดูไร้ความเป็นอารยชนดังขึ้นหลังผม บังอาจมากนะที่มาขัดอารมณ์การรำพึง(หลงตัวเอง)ของผม

                หือ ผมอยู่ไหนกันล่ะเนี่ย สงสัยเป็นแหล่ะเสื่อมโทรมของเมืองล่ะมั้ง เต็มไปด้วยร้านเหล้า บ้านหลังเล็กๆเต็มไปหมด ไม่ใช่หลังเล็กน่ารักนะครับ แต่เป็นหลังเล็ก สกปรก แออัด และ...ไร้พลังชีวิต ส่วนคนด้านหลังผมคงจะเป็นนักเลงประจำถิ่นแถวนี้ล่ะนะ

                แต่ก็ดี ถึงผมจะไม่ชอบเจ็บตัวแต่ในเวลาอย่างนี้และกับคนแบบนี้ผมคงไม่จำเป็นต้องเจ็บตัวหรอก ถือว่าเป็นการยืดเส้นยืดสายออกกำลังสร้างความอบอุ่นแก่ร่างกายก็แล้วกันนะ

                “คุณพาดาครับ”เสียงนุ่มเรียกผมจากภวังค์ฝันกลางวัน

                “อะไรกันหา มิโดริ รู้รึเปล่าฉันกำลังฝันสนุกๆอยู่เชียวนะ ปลุกได้ไม่ถูกเวลาสุดๆอ่ะ นี้จะต้องโทษนายคนเดียวเลยนะเนี่ย อย่างนี้นอนแล้วจะฝันต่อได้มั้ยเนี่ย”ผมบ่นอุบอิบ(ไม่ค่อย)เบา ขณะมองค้อนเจ้ามิโดริ

                “ของที่คุณโทรไปขอบอส ผมหามาให้แล้วนะครับ แต่คุณไม่ระบุปริมาณที่ต้องการ”เขาพูดแข็งๆ ผมล่ะเกลียดเสียงโมโนโทนของเขาซะจริง มันเหมือนเขากำลังอ่านสคริปต์อยู่เลยแฮะ

                “แล้วทำไมเป็นนายล่ะ”ผมถามเซ็งๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจเป็นไอเล่น

                “ผมมาทำธุระให้บอสที่เบลเยียมครับ แล้วบอสสั่งว่าให้แวะเอาของมาให้คุณด้วย”เขาตอบด้วยเสียงนิ่งๆ ยิ่งฟังยิ่งอารมณ์เสียง่ะ งั้นรีบๆรับแล้วรีบๆกลับไปที่บ้าน...เอ่อ บ้านก็ได้

                “งั้นซื้อมากี่กล่องล่ะ”

                “_____ช็อกโกแลตเซ็ตพิเศษของ___________จำนวน____กล่อง นี่ครับคุณพาดา แล้วก็ แฮปปี้วาเลนไทน์เดย์ล่วงหน้าครับ เป็นข้อความจากบอสครับ”มิโดริพูดก่อนจะลุกจากโต๊ะออกไป ผมมองตามและสายตาผมก็พบกับเกล็ดน้ำแข็ง6แฉกสีขาวที่เริ่มร่วงหล่นจากท้องฟ้า

                ให้ตายสิ นี่มันเดือนกุมภาพันธ์แล้วนะ อากาศของโลกเรานี้ไม่เสถียรจริงๆนะครับเนี่ย

                แต่ว่าไปว่ามา...

                หิมะวันนี้มันก็...

                สวยดีนะครับ...